ماموریتی موقت

خداوندا عمرم را بر من معلوم ساز و اینکه ایام زندگانی من چقدر  است تا بدانم که چقدر فانی هستم.    حضرت داوود نبی

برای اینکه از زندگیتان بهترین بهره را ببرید، باید دو حقیقت مهم را همیشه به یاد داشته باشید:
۱- زندگی در مقایسه با ابدیت بسیار کوتاه است
۲- زمین فقط مسکن موقتی است
مدت زیادی را در اینجا نخواهید بود، پس به این زندگی زیاد وابسته نشوید. از خدا بطلبید که شما را یاری کند تا زندگیتان را آنطوری که او می بیند، ببینید.
حضرت داوود در مزامیر چنین دعا میکند “خداوندا پایان عمرم را برمن معلوم ساز و اینکه ایام زندگی من چقدر است تا بدانم که چقدر فانی هستم”

مزمور ۳۹: ۴

کتاب مقدس به طور مکرر تشبیه میکند که زندگی زمینی مانند زندگی موقت در یک کشور خارجی است. اینجا خانه دائمی و یا مقصد نهایی نیست بلکه محلی است که ما از آن دیدار کوتاهی به عمل می آوریم. کتاب مقدس از واژه هایی چون بیگانه، مهاجر، غریبه، و مسافر برای تشریح اقامت کوتاه ما در روی زمین استفاده نموده است.
حضرت داوود در مزامیر می فرماید: “من در زمین غریبه هستم” مزمور ۱۱۹: ۱۹
و نیز پطرس رسول می فرماید: “و چون او(خدا) را پدر می خوانید،… پس هنگام غربت(زندگی زمینی) خود را با ترس صرف کنید” اول پطرس ۱: ۱۷

هویت اصلی ما در ابدیت، و وطن حقیقی ما آسمان است. وقتی این حقیقت را دریابیم، دیگر در این زمین نگران اینکه “همه چیز داشته باشیم” نخواهیم بود. در مورد خطر زیستن برای این دنیا و حال، اتخاذ ارزشها، ارجحیت ها و روش زندگی دنیای اطرافمان، خدا آشکارا به ما هشدار داده است. وقتی با وسوسه های این دنیا بازی می کنیم، خدا آن را زنای روحانی می نامد. کلام خدا چنین می فرماید “ای زانیان آیا نمی دانید که دوستی دنیا، دشمنی خداست. پس هر که می خواهد دوست دنیا باشد، دشمن خدا گردد.” یعقوب ۴: ۴

سفیر یک کشور در کشور متخاصم را در نظر بگیرید. به دلیل ادب و موقعیت ماموریتی و موفقیت در کسب اهداف، احتمالا او مجبور خواهد بود که بعضی از سنت ها و فرهنگ جدید آن کشور را بیاموزد تا خود را از دست دشمن مخفی نگهدارد زیرا برای رسیدن به اهدافش نیازمند حفظ روابطش با آنان می باشد.
حال فرض کنید این شخص چنان با این کشور دوستی کرده که یک نوع احساس دلبستگی به آن پیدا کرده است و ترجیح میدهد آنجا خاک کشورش باشد. در اینصورت وفاداری و تعهدات او عوض خواهد شد و دیگر نمیتواند نقش یک سفیر را بازی کند. بلکه بر عکس به جای اینکه نماینده وطن اصلی خود باشد؛ کم کم تبدیل به یک دشمن گشته و خائن خواهد بود.
کتاب مقدس می فرماید “ما سفیران مسیح هستیم” دوم قرنتیان ۵ : ۲۰
متاسفانه خیلی از مسیحیان به پادشاه خود و پادشاهی وی خیانت کرده اند. آنها با نادانی تصور کرده اند که چون روی زمین زندگی می کنند، اینجا منزل آنهاست. در صورتیکه چنین نیست
کلام خدا آشکارا می فرماید:”برادران عزیز، شما در این دنیا رهگذری بیش نیستید و خانه اصلی شما در آسمان است. از اینرو، خواهش می کنم خود را از لذت های گناه آلود دنیا دور نگاه دارید” اول پطرس ۲: ۱۱
در مقایسه با قرون گذشته، زندگی ما به این آسانی نبوده است. تفریحات، خوشی و آسایش بخصوص در غرب بخشی از زندگی ما شده است. و با وجود این همه جاذبه های چشمگیر و اغفال کننده و نیز تفریحات لذت بخش که امروزه برایمان مهیاست، همه اینها باعث شده که فراموش کنیم که به دنبال خوشی دویدن؛ هدف این زندگی نیست. زمانیکه بیاموزیم زندگی یک آزمایش، یک امانت و یک ماموریت موقت است؛ اینگونه چیزها جذابیت خود را در زندگیمان از دست خواهد داد.
ما برای چیزی بسیار والاتر آماده می شویم. “پس ما به آنچه که در مقابل چشمانمان قرار دارد یعنی به ناملایمات و مشکلات اطراف خود اهمیت نمی دهیم، بلکه نگاه و توجه ما به خوشی های آسمانی است که هنوز ندیده ایم. این زحمات به زودی تمام خواهند شد، اما آن خوشی ها تا ابد باقی خواهند ماند” دوم قرنتیان ۴: ۸

حال با درک این حقیقت که زمین منزل نهایی ما نیست، بعنوان پیروان عیسای مسیح، می توانیم بفیمیم که چرا سختی ها، غم و اندوه و طرد شدن توسط این دنیا وجود دارد. و همچینین برایمان روشن میشود که چرا بعضی از وعده های خدا هنوز تحقق نیافته است و یا برخی از دعاها بدون پاسخ مانده و اینکه چرا بعضی مسائل غیر عادلانه به نظر می رسند. داستان به اینجا ختم نمیشود.
برای اینکه بیش از حد به این دنیا وابسته نشویم خداوند اجازه میدهد که تا حدی در این دنیا ناراحت بوده و از زندگی شاکی باشیم. تمایلات ما هرگز در این سوی ابدیت ارضا نخواهد شد. ما کاملا از زندگی خود راضی و خوشحال نخواهیم بود زیرا که نباید هم باشیم! چون زمین منزل نهایی ما نیست، ما برای چیزی بسیار والاتر خلق شده ایم.
یک ماهی هرگز نمیتواند بر روی خشکی زندگی کند و راضی باشد زیرا برای این خلق شده که در آب زیست کند همینطور یک عقاب را اگر نگذارند پرواز کند هرگز راضی نخواهد بود. ما نیز در روی زمین هرگز احساس رضایت کامل نخواهیم داشت، شاید

لحظاتی شاد و خوش داشته باشیم ولی این چیزها با آنچه خدا برایمان در نظر گرفته است قابل مقایسه نیست.

این اشتباه بسیار مهلکی است که فکر کنیم هدف خدا برای زندگی ما، آنچنان که دنیا نشان میدهد، موفقیت های مادی یا پیروزی های دنیوی است. زندگی مملو از نعماتی است که هیچ ارتباطی با فراوانی ثروت ندارند، همچنین ایمان داشتن به خدا الزاما به معنای موفقیت در کار و یا خدمات روحانی نیست.
“دلتان را به تاج های موقت خوش نکنید” اول پطرس ۲: ۱۱
پولس رسول ایماندار بود ولی به زندان افتاد. یحیای تعمید دهنده مومن بود ولی سرش را از تنش جداکردند. میلیونها ایماندار به مسیح شهید شده یا همه چیزشان را از دست داده اند ویا بی چیزاز دنیا رفته اند ولی مرگ پایان نیست!

از دید خدا، بزرگترین قهرمانان ایمان کسانی نیستند که به موفقیت، کامیابی و قدرت در این زندگی یافته اند، بلکه کسانی هستند که به این زندگی به عنوان یک ماموریت موقت نگریسته اند و در آن با امانت داری به خدمت مشغول بوده و منتظر پاداشی که به ایشان وعده داده شده، می باشند.
دوره زیستن ما بر روی زمین داستان کامل زندگی ما نیست. برای مابقی بخش های آن بایستی تا زمان رسیدن به آسمان صبر کنیم. لازمه زیستن بر روی زمین به عنوان غریبه و بیگانه، داشتن ایمان است.

یک داستان قدیمی را برایتان نقل میکنم شاید بارها شنیده باشید:
یک میسیونر بازنشسته توسط کشتی به امریکا باز می گشت که اتفاقا رئیس جمهور امریکا نیز با همان کشتی سفر می نمود. به محض ورود کشتی به بندر، درمیان پرچم ها و فرش قرمز پهن شده، موزیک ارتش و فریادهای شادی جمعیت؛ همگی به رئیس جمهور خوش آمد می گفتند. ولی آن میسیونر بدون توجه کسی از کشتی پیاده شد. او با یک احساس دلخوری و رنجش شروع به اعتراض نمودن به خدا کرد.
سپس خدا خیلی آرام به یادش آورد که “فرزند عزیزم، اما تو هنوز به منزل نرسیده ای”

زمانیکه زندگی روی خشن خود را به شما نشان میدهد، وقت هایی که در شک و شبهه سخت درگیر هستید، یا مواقعی که مطمئن نیستید آیا زیستن برای مسیح ارزش تلاش های شما را دارد یا نه، فقط به خاطر آورید که شما هنوز به منزل نرسیده اید. در زمان فوت، شما منزل را ترک نمی کنید، بلکه به منزل می روید.

برگرفته از کتاب زندگی هدفمند اثر” ریک وارن
تهیه و تنظیم از ” راشین سایروس